بسم الله الرحمن الرحیم

مرا به دَلق مرقّع مبین و خوار مدار/// که باده نشئه دهد گرچه در سفال بود ...

نام این شاعر حسن بیک و نام پدرش بخشی بیک و تخلصش عتابی است، اصلش از اویماق تکلو است، مولدش در هرات بوده ولی در ری و قزوین نشو و نما یافته است و در اصفهان به شهرت رسیده است؛ وی همچنین در سال های آخر عمر خویش به هند سفر کرده و در سال 1020هـ در اجمیر هند مقتول گشته است. عتابی از شاعران دوره شاه عباس صفوی است؛ از وی مثنویاتی به نام ایرج و گیتی، سام  و پری، حدائق الازهار (در بحر حديقه سنایی)، ساقینامه (فهرست منزوی:ج3، ص2878 و الذريعة: ج12، ص111) و ... به یادگار مانده است.

[... ادامه مطلب]

ارسال شده توسط حسین متقی در تاريخ جمعه 30 تير 1385 ساعت 9:24 قبل‏ازظهر (نظر بدهید)