پيشاپيش فرارسيدن میلاد امام الساجدين، زين العابدين، حضرت علی بن الحسين علیهما السلام را به پويندگان راهش تبريک و تهنيت می­گوييم. چند سال پيش استاد حسینعلی محفوظ در مجلّة معهد المخطوطات العربيّة (مج3، ج1، 1957م/1376هـ، صص13-14) چند نسخه­ی دستنويس نفیس از کتابخانه­های خصوصی و عمومی ايران به اختصار معرّفی نموده که از آن جمله چند دستنويس فوق العاده نفيس را نيز از کتابخانه­ی شخصی مرحوم آقای مجید موقّر (در تهران) توصيف نموده است. از جمله­ی نسخ نفیس کتابخانه­ی وی ديوان منظومات السجاد علیه السلام بوده است که در زمان غيبت صغری يعنی سال 298هـ به خطّ ابوسعد رافع بن نوح بن ادریس الغنوی کتابت گرديده بود. اين ديوان دارای دو بخش بوده که در جزء دوم آن بخشی از مناجات­های آن امام همام علیه اسلام کتابت گرديده بود و تاريخ آن بخش نيز 9صفر 299هـ بوده است. گفته شده که مجموعه­ی موقّر توسّط يکی از کلکسیونرهای انگلیسی چند سال پيش از انقلاب خريداری و متأسّفانه از کشور خارج گرديد. نگارنده­ی سطور تاکنون تلاش فزاينده­ای را برای به دست آوردن آگاهی­هايي از اين محل کنونی استقرار اين نسخه نفیس انجام داده، ليکن عملاً بی­نتيجه بوده است. حقيقتاً چه ترژادی اسفباری است برای دولت و ملّت کشوری با اين گستره­­ی علمی و تاريخی کهن، اینقدر در حفظ میراث کهن دينی و ملّی خويش بی­تفاوت باشد. آیا زمان آن فرا نرسیده است که برای تمام نسخ خطّی نفيس موجود در کتابخانه­های عمومی و خصوصی، شناسنامه صادر شود؟ تا هر از چندگاه مواجه با خروج بی­رحمانه­ی آنها از کشور نشويم؟ آيا غارت موزه­ی ملّی عراق و آتش­سوزی کتابخانه­ی اوقاف بغداد و … درس عبرتی برای ما و ميراث کهن ما نیست؟